gedachten wachten op woorden die de juiste zinnen vormen.
het lukt niet.

de geel-oranje lichtjes in de minikerstboom
als je maar goed genoeg je ogen dichtknijpt
fonkelen ze vanzelf

ik loop gewoon algeheel weg
jij wilt niet in het duister tasten

nu is het feit dat nog even niemand weet waar dit heen gaat
het kan zijn dat de auto bezwijkt, het kan ook van niet
de toekomst ligt nog open maar soms val je er middenin

‘dit is magisch gewoon. dit is, dit is… god die aan het fluisteren is en zegt, weet je wel, zo kan het ook’
zei de man
hij zette jazz op en zijn hoofd ging op en neer

zonder niemand was de dag een niemand zonder
gedachten, die wachten, zondigen en af en toe dansende
een beetje dollend zijn